poupoulenghe' s little words

Στον Πλανήτη Happy

2009-03-11T00:55:00.001+02:00

Με τους Belbury Boy μπορεί να βρεις μια κρυμμένη πόρτα (The Hidden Door) και να ζήσεις περιπέτειες σε ένα τοπίο μινιατούρα (Adventures in a Miniature Landscape) περνώντας μια υπέροχη μέρα έξω (A Great Day Out).Να τα θυμάσαι αύριο (Remember Tomorrow) και να νομίζεις ότι κατέβηκες από κάποιο αρχαίο αστέρι (From An Ancient Star).
Ηλεκτρονική ψυχεδέλεια και νοσταλγική διάθεση αναμειγνύοντα μαγικά και μας σερβίρονται με ένα ρομαντικό περιτύλιγμα. Κομμένο και ραμμένο στα μέτρα ενός κινηματογραφικού soundtrack ή προορισμένο να ¨ντύσει¨ το πρσωπικό σου αστρικό ταξίδι. Μας θύμισε κάτι από Air στον ήχο και κάτι από Μomus στη διάθεση. Κάτι από Reymond Scott στο ύφος και κάτι από την παιδική μας ηλικία στην αφέλεια
Οι Belbury Boy, πίσω από τους οποίους βρίσκεται ο Jim Jupp και ο Εric Zann, ηχογραφούν στη Ghost Box νοσταλγικές και αιθέριες συνθέσεις και μας ταξιδεύουν σε ένα παρελθόν φανταστικό. Σε ένα σύμπαν υπερφυσικό.Εκεί που αν αφεθείς αποκτάς ένα τεράστιο χαμόγελο και γεμίζεις ευτυχία.
Εκεί που όλη σου η βόλτα είναι σαν ένα γύρο με καρουζέλ!

Βαλίτσα για το 2009

2009-01-07T17:20:00.003+02:00

Λίγες ώρες πριν το τέλος του 2008, πακετάρω τα καλύτερα του χρόνου που φεύγει και την κάνω για το νέο έτος.
Μέσα στη βαλίτσα μου κλείνω:
٭Τα τελευταία μου κουλουράκια με κάρδαμο -καμμένα, αλλά πεντανόστιμα-
٭Τα 10 πιο αγαπημένα δισκάκια του έτους σε τυχαία σειρά
1.Fuck Buttons. Street Horrrsing
2.Devotchka.A mad & faithful telling
3.Shearwater Rook
4.Loukout mountain, lookout sea. Silver Jews
5.Why? Alopecia
6.Get well soon. Rest Now Weary Head, You Will Get Well Soon
7.Monika Avatar
8.Lykke Li. Youth Novels
9.The Last Shadow Puppets. The Age Of Understatement
10.Man man. Rabbit Habits
٭Ένα αγαπημένο κόκκινο αγιωργίτικο κρασί που ανακάλυψα στην κάβα της γειτονιάς,
٭Τη συνταγή ενός μοσχομυριστού κοτόπουλου σαφράν,δοκιμασμένου προπαραμονιάτικα,
٭Έναν άδειο αγαπημένο κουμπαρά,που ξαναβρήκα τις τελευταίες ώρες του 2008,
٭Το λατρεμένο ¨Don ´t tell me the truth about love¨ του Dan Rhodes,
٭Το παραμύθι που έγραψα και την κρυφή μου επιθυμία να το δω σε πολλά παιδικά χέρια,
٭Τις πρώτες λεξούλες της Ανατολής,
٭Τον εγωισμό και τα χαμόγελά μου
και μια λίστα με ευχές:
Ο κόκος που θα αγοράσω φέτος την Άνοιξη να με αντέξει.
Ο ελεύθερος χρόνος μου να διογκωθεί.
Να μη χαθεί άδικα κανενας άλλος ¨Κωνσταντίνος¨ ή ¨Αλέξης¨,
Το Παρίσι το Γενάρη να είναι κρύο, αλλά γλυκό…
Γιορτινό φιλί με αέρα γαλλικό,
Baiser!

Της Γαλλίας

2008-12-11T01:43:00.003+02:00

Δεν έχω να πω και πολλά.Τις τελευταίες τέσσερις μέρες έχουν ειπωθεί σχεδόν όλα. Δεν είναι,όμως, οργή αυτό που αισθάνομαι. Ούτε αγανάχτηση. Ούτε θλίψη. Είναι μίσος. Ο δευτεριάτικος πρωινός χαιρετισμός του Τζίμη Πανούση με αντιπροσωπεύει πλήρως: ¨Κακή μέρα, κακή εβδομάδα και κακό ψόφο να έχουν οι δολοφόνοι των παιδιών μας¨.

Γιατί δεν είναι μόνο ο δεκαπεντάχρονος ανυποψίαστος Αλέξης. Είναι και ο Καλτεζάς. Είναι και το περιστατικό σε κάποια ζαρντινιέρα. Θυμάσαι; Και ο εικοσιτριάχρονος Μαραγκάκης που δολοφονήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης πάλι από ειδικό φρουρό. Είναι και η σαραντατριάχρονη Μαρία Κουλούρη. Και οι φρικαλεότητες σε βάρος των μεταναστών.Και... και...και...Και συνεχίζουν να προτάσσουν το χέρι οπλισμένο στο Παλαιό Φάληρο.

Δεν αγαναχτώ. Μισώ! Μισώ με τον ίδιο τρόπο που ένας λευκός, ένας άραβας κι ένας μαύρος περιπλανώνται στους δρόμους της πόλης τους τη στιγμή που ο φίλος τους ψυχορραγεί λογω μιας άδικης σφαίρας που σφήνωσε κάποιος μπάτσος μέσα του. Κι όταν μαθαίνουν ότι ξεψυχά, παίρνουν το νόμο στα χέρια τους.

Αυτό γίνεται, ανίδεε ανθρωπάκο εδώ και τέσσερις νύχτες.Ναι,ναι, πριν κάποια χρόνια το έβλεπες στον κινηματογράφο και του χάριζες το βραβείο Σεζάρ και πολλά άλλα. Στην πραγματικότητα, όμως, σου πέφτει βαρύ. Σε φοβίζει. Το κατακρίνεις. Διαταράχθηκε η ησυχία και η βόλεψή σου τις τελευταίες μέρες κι εσύ βλαστημάς. Ο κουκουλοφόρος που κατηγορείς, είναι το παιδί σου. Απλά δεν το ξέρεις. Είναι ο γείτονάς σου κι ο φίλος σου. Και τα καίει, τα σπάει και φωνάζει, γιατί έχει δει κάτι που αρνείσαι να δεις κι εσύ. Ότι ζούμε με μία επιφαση ευτυχίας. Σε ένα κράτοε αδικίας, τρομοκρατίας και ψεύδους. Ζούμε στο ψέμα, ανθρωπάκο μου. Και στο λέω εγώ, που και αυτοκίνητο έχω, και μαγαζί που με αφορά άμεσα στο κέντρο της Αθήνας, και ζω στα Εξάρχεια και καθημερινά αναπνέω μαζί με το μωρό μου τα δακρυγόνα της Ελληνικής Αστυνομικής Τρομοκρατίας.Σπάστε τα όλα! Τί νόημα έχουν μπροστά στη ζωή ενός δεκαπεντάχρονου, ενός εικισιτριάχρονου, μιας σαραντατριάχρονης, στις ελπίδες ενός μετανάστη; Δεκαπέντε χρόνια ζωής δεν είναι πολύ λίγα; Ας αφήσουμε έστω και για λίγο στην άκρη την ύλη κι ας δούμε πόσο εκτιμάται σε αξία η ζωή.

Open your eyes,time to wake up,enough is enough is enough is enough…

Chambawamba

Μικρή υστερόγραφη χριστουγεννιάτικη ευχή και κατάρα:

Σε 15 μέρες η Αθήνα θα αναβοσβήνει ρυθμικά κι εσύ θα τριγυρνάς σε κάποιο από τα χριστουγεννιάτικα σπιτάκια που θα έχει στήσει ο Δήμος και θα δοκιμάζεις τα ανάλογα γλυκίσματα των ημερών, ανθρωπάκο. Εύχομαι μόνο να σε συνοδεύει διαρκώς μια ¨ανεξήγητη¨αίσθηση παγωμάρας και να σου λείπει ένα κομματάκι από την ξεγνοιασιά των ημερών.

15 χρόνια ζωής είναι πολύ λίγα, ανθρωπάκο μου!!!

9.8.77 -2.12.08:31 χρόνια, 3 μήνες και 23 ημέρες ζωή

2008-12-03T21:39:00.004+02:00

Βρίσκομαι στο δρόμο για τη δουλειά κι ένα αυτοκίνητο λίγο πιο πέρα χτυπά μια μηχανή.
Ο επιβαίνων στην μηχανή σηκώνεται γρήγορα κι ελέγχει την περιουσία του.
Μικρό το κακό, πολλές οι φωνές.
¨Πρόσεχε και λίγο, ρε μ...., μου΄φυγε το προστατευτικό του φρένου...¨
Τόσες φωνές για ένα πλαστικό...., σκέφτομαι.
Και να φανταστείς, χθες το ξημέρωμα σ΄ένα παρόμοιο συμβάν, του Κωνσταντίνου του έφυγε η ζωή...
Και σήμερα στην Αγ.Ειρήνη, στην Αιόλου όλοι σιωπούσαν.
Είναι στιγμές που η λύπη ξεπερνά την οργή.
Κι αν ακουστεί κάποια κραυγή είναι από πόνο κι όχι απο ματαιοδοξία.
¨Μου΄φυγε το προστατευτικό του φρένου¨ - Του΄φυγε η ζωή...
Φωνές - Σιωπή.

Καλό Ταξίδι, Κωνσταντίνε Παπαχρόνη!

Χωρίς άλλα λόγια...
p.

Next President of The United States

2008-11-29T01:52:00.004+02:00

Χθες το βράδυ στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο συνάντησα μια ποιήτρια. Με κόκκινο κραγιόν και μια κατακόκκινη βεντάλια, σβήνοντας κι ανάβοντας τσιγάρα, κινήθηκε μπροστά στα μάτια μας με απόλυτη θρασύτητα για 50 λεπτά σε μια προβοκατόρικη spoken word performance.Aνάμεσα σε δύο μικρόφωνα ζωγράφισε με λέξεις την αμερικανική πνευματική καταρρευση και τη βία της σεξουαλικότητας και μας ¨τα΄χωσε¨ απλά και ειλικρινά μ΄ένα χιούμορ διαολεμένο.

΄Ενα δείγμα αυτών που ακούσαμε∙ στο περίπου...
¨Freedom is an illusion.I am watching you.You are watching me. They are watching us.You are watching TV. Tv is watching you…
Υπάρχουν chips παντού. Μέχρι και στο γ........lipstick που φοράς.
Δεν μπορώ να σκοτώσω το δολοφόνο που βρίσκεται μέσα μου.
Δεν μπορώ να σκοτώσω τον μπάσταρδο που βρίσκεται μέσα σου.
Τα όμορφα μάτια σου είναι η αντανάκλασή μου...
Όλοι οι άντρες με τους οποίους έζησα αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν.
Το σώμα είναι αίμα και έντερα.
Κι αυτό...για τα φαντάσματα των πολεμιστών που σκοτώθηκαν υπερασπιζόμενοι τα πιστεύω τους.
Για τις χήρες και τα ορφανά.
Αυτό είναι και για σένα που σύντομα θα γίνεις φάντασμα.
Και μια μητέρα-φύση που δεν αντέχει άλλο να βιάζεται.
Ένα ναρκωτικό θέλω...Να με κρατά καθημερινά σε ευφορία¨.
Και για τέλος ένα επιθετικά απειλητικό και αγαναχτισμένο ¨Goodnight¨.Που πιο πολύ φώναζε ΞΥΠΝΑ παρά σ΄αποκοίμιζε...
ΞΥΠΝΑ και δες τί συμβαίνει στον κόσμο σου...

Και μετά από όλα αυτά, αναρωτιέμαι.
Μήπως η Αμερική δεν είναι ένα ολότελα χαζό έθνος?
Κι όταν προσμετρά τέτοια μυαλά στους ανθρώπους της, γιατί δεν ζητά από αυτά να την κυβερνήσουν?
Εγώ προσωπικά, αν ήμουν αμερικανίδα πολίτης, θα ζητούσα από τη Lydia Lunch σε απλά αμερικανικά to ¨Be our President¨.

Υ.Γ. Μετανιώνω που δεν αγόρασα το βιβλίο της. Εκτός του ότι θα μπορούσα να μεταφέρω πολλά περισσότερα από τα λεγόμενα της και με μεγαλύτερη βεβαιότητα, σήμερα διαπίστωσα ότι θα μου κοστίσει διπλάσια για να το αποχτήσω από το website της.

Υ.Γ.Ζητώ συγγνώμη αν κάποια από όσα έχουν γραφτεί παραπάνω δεν συμφωνούν απόλυτα με όσα ακούσαμε χθες το βράδυ στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.Όταν παραλάβω το βιβλίο, θα πέσει τσεκάρισμα.

2008-11-17T22:36:00.005+02:00

Revolution=Evolution

Γιατί έτσι

2008-10-01T22:38:00.003+03:00

Γιατί απόλαυσα το Velvet Bus; Γιατί είδα μια παρέα 20-30 ατόμων να περνά καλά. Ξέχασα ποιος ανήκε σε ποιο γκρουπ κι έγιναν όλοι ένα. Τραγουδιστές και ηχολήπτες, μουσικοί, δημοσιογράφοι και ό,τι άλλο ανακατεμένοι σε μια μουσική περιπέτεια που ξεκίνησε από την Αθήνα, πέρασε από τη Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη, την Ξάνθη,τα Ιωάννινα, την Πάτρα, τα Λαγκάδια, το Ηράκλειο και κατέληξε στη Λιοσίων. Κι η Γκρατσιέλλα δεν έκλεισε ούτε στιγμή το φακό με αποτέλεσμα ένα ξεκαρδιστικό ντοκιμαντέρ 100 λεπτών, όπου 4 γκρουπς ξεχνούν τις ταυτότητές τους και τα σπάνε ο ένας με τις μουσικές του άλλου. Σε 8 πόλεις, μικρές ή μεγάλες, με κοινό ή χωρίς, πάνω σε λεωφορείο ή πλοίο, με ήλιο και βροχή, on stage ή σε κάποιο ταβερνείο, με στεγνά μουσικά όργανα ή βρεγμένα, βόρεια ή νότια, στο καταστρωμα ή στην καμπίνα οι Victory Collapse, οι My Wet Calvin, οι The Callas και ο The Boy μας επιβεβαίωσαν ότι όλα είναι μουσική.
Τα συγχαρητήριά μας στους Λάκη και’Αρη Ιωνά για την όμορφη ταξιδιάρικη ιδέα τους που έδεσε 4 μπάντες και τις απολαύσαμε σαν μία, στο μουσικό κλέισιμο αυτής της περιοδίας στο Gagarin…Και βέβαια τα συγχαρητήριά μας στην Γκρατσιέλλα Κανέλλου που έκανε όλη αυτή την περιπέτεια εικόνα και μας την έφερε στην Αθήνα, στην μεγάλη οθόνη του ΄΄Απόλλων΄΄.

Υ.Γ. Περιμένω εναγωνίως:
1) την κυκλοφορία σε cd single της συνεργασίας τωνVictory Collapse με τονThe Boy στο ΄΄Γιατί δε χορεύετε,ρε;΄΄,
2) το πρώτο δισκάκι από τους ΄΄Υπνοβάτες΄΄,
3)το αποτέλεσμα εκείνης της τρελής ηχογράφησης σε κάποια καμπίνα στο πλοίο για την Κρήτη.

Aπό Βαρκελώνη Σάμο

2008-04-24T03:15:00.004+03:00

22/04/07

Στη Βαρκελώνη ήρθα ένα βήμα πιο κοντά στο θεό.
Ωραίος ο Χριστός του Gaudi. Και η Παναγία και οι προδότες. Με ωραίες γωνίες.
Αν είχαμε κι εδώ μια Sagrada Famiglia ίσως να μη χρειαζόταν να με σέρνει με το ζόρι η γιαγιά μου στην εκκλησία κάθε Μεγάλη Εβδομάδα.
Ωραία κι η θέα από ψηλά. Ο Ν. μου φοβόταν. Ακόμα κι οι πόζες μου χαμένες πήγαν. Του ξέφυγαν από το κάδρο. Βιαζόταν να κατέβει...
Κι η πλατεία με τις πόρνες; Πόρνες, μπάτσοι και νταβατζήδες σ΄ένα περίεργο συνοθήλευμα. Και πάντα μόνο κατά τις πρωινές ώρες.
Κι η Madame Magmine ήξερε να φτιάχνει ωραίο Μοchito. Το μωρό μου μέθυσε από διάφανο ρούμι και παγάκια-μπαλάκια..
Η Caiperenia δεν μ΄αρεσε τόσο. Την ξέπλυνα με bikini. Άλλο και τούτο. Το τοστ ζαμπόν τυρί να λέγεται bikini.
Στο Bari Gotic θέλω να μείνω. Να πάρω κι ένα ποδήλατο, να βάλω μια μικρή θεσούλα για το μωρό μου και να ψωνίζω μπακέτες και μαρμελάδες από τους Άραβες.
Και να΄χει ήλιο. Μας έλειψε ο ήλιος. Εκτός από εκείνη την ημέρα στο Park Güell. Τί παγκάκια κι αυτά και τί θέα. Από τη θάλασσα μέχρι τη Sagrada και τούμπαλιν.
Πήγα και στο Habitat. Αρκετή στέρηση είχα πάθει εδώ και τρεις μήνες. Φέραμε και κούνια. Όχι για το μωρό, για μας. Πήραμε και φαναράκια για το μεγάλο party του Μαϊου.
Είχαμε και αναταράξεις στην επιστροφή. Θερμοκρασία Ελλάδας 24 βαθμοί Κελσίου.Γδύνομαι. Φορτώνουμε το καρότσι και περιμένουμε την πτήση από Σάμο. Να δούμε τί έκαναν οι υπόλοιποι. Εδώ καλοκαίριασε. Τσουρέκι Τερκενλής για την αναμονή.
Την επομένη ραντεβού στον Πάρτσι. Το μωρό μας στην οθόνη. Ολόκληρο. Δύο πόδια, δύο χέρια,στόμα ,μύτη, μάτια ,αυτάκια. Κι όλα χορεύουν.
Βράδυ στην Αβραμιώτου. Χορεύει και η μαμά. Συνέχεια στο Jockers και το βράδυ περίπατος στην Αθήνα. Πώς μυρίζουν οι νερατζιές.
Μια κόκκινη κατσαρίδα στο άσπρο χαλί μου. Πρέπει να το μαζέψω. Δεν είναι νωρίς.
Το Καλοκαίρι είναι μεγάλο!

24/04/08

Σε λίγες ώρες ταξιδεύουμε για Σαμο.
Μας φιλοξενούν σ΄ένα σπίτι φωτεινό, γεμάτο πορτοκαλιές.
Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα.
Θα πιάσω μια θέση στον ήλιο και θα κάτσω αγκαλιά με το μωρό μου μέχρι το σφύριγμα του καραβιού της επιστροφής.
Θα δοκιμάσω να μπω στην κρύα θάλασσα και θα περπατήσω ξυπόλυτη στην άμμο.
Η Ανατολή θα γνωρίσει την μυρωδιά της θάλασσας και θα γευτούμε μαζί νησιώτικους μεζέδες και αλμυράτο αεράκι.
Θα πάρουμε μια γερή πρόγευση Καλοκαιριου και θα γυρίσουμε να καταστρώσουμε το καλοκαιρινό σχέδιο απόδρασης.

Ραντεβού σε μία εβδομάδα.
Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!!!
p.

Εκεί που δεν το περιμένεις

2008-04-11T00:52:00.005+03:00

Για τον Κώστα Γεωργίου

Είναι ωραίο να συνεχίζεται το όνειρο ενός ανθρώπου που έφυγε νωρίς. Με αφορμή το πρόσφατο party του moodyradio στο Beer Academy θυμήθηκα τον Κώστα Γεωργίου. Έναν άνθρωπο που όπως ανέφερα έφυγε νωρίς και αθόρυβα.Όταν όλοι μας βρισκόμασταν σε κάποιο νησί. Γυρίσαμε και δεν τον ξανασυναντήσαμε. Έφυγε νωρίς. Εκεί που δεν το περίμενε...

Μπορεί να ξυπνήσεις μια μέρα και να΄ναι η μέρα που θα πεθάνεις. Να φτιάξεις καφέ, ν΄ανοίξεις εφημερίδα και η αντίστροφη μέτρηση να μετρά για πάρτη σου. Κι εσύ να μην το περιμένεις...
Ξεκινάς για ένα ταξίδι μη αναστρέψιμο. Χωρίς χρόνο να το σκεφτείς. Χωρίς ταυτότητα, διαβατήριο, εισιτήρια και αποσκευές. Χωρίς βάρος. Ακόμα και το σώμα σου πίσω το αφήνεις. Χωρίς τρόπο ν΄αρνηθείς.

-Κοίτα τον. Δεν έχει ιδέα πού θα βρίσκεται σε λίγες ώρες.
-Ναι, κοίτα πόσο ανυποψίαστος είναι.Κάθεται αναπαυτικά στον καναπέ του, χωρίς να ξέρει τί τον περιμένει.
-Από τί θα πεθάνει;
-Από καρδιά. Ξαφνικά. Μπαμ και κάτω!
-Νέος δεν είναι ακόμα μωρέ; Είναι κι ένας παππούς στη γωνία. Εκεί λίγο πιο κάτω...Τον βλέπεις;
-Άσ΄τον αυτόν, δεν ήρθε η ώρα του.

Μέσα Αυγούστου

Με ξυπνά το τηλέφωνο. Η Ν. από Πάτμο.
Με φωνή που τρέμει. Πέθανε ο Κώστας.
Τί; Πώς; Πού; Πότε; Γιατί;
Υπάρχουν άλλα ερωτηματικά επιρρήματα κι αντωνυμίες;
Φέρτε μου κι άλλα ν΄αναρωτηθώ.
Και λέξεις άλλες φέρτε μου, γιατί τις έχασα.
Και δάκρυα, αν έχετε, γιατί μου φαίνεται τόσο ψεύτικο,
που τίποτε δεν κυλά.
Και ένα απόγευμα, αν έχετε, για αν τον γνωρίσω καλύτερα.
Λίγο τον γνώρισα.
Μέσα από τα λόγια φίλων κυρίως
που έκανε το ονειράκι τους πραγματικότητα.
Και το δικό του ονειράκι πραγματικότητα το έκανε.
Ήταν οι μέρες που άφηνε πίσω τις συμβάσεις κι έπιανε δουλειά για το όνειρο.
Δικός του σταθμός. Χωρίς playlists.
Δικό του περιοδικό. Νέοι συνεργάτες.
Όλα με μια ευχάριστη δίαθεση. Μέσα σε ένα καλό mood.
Χαμογελαστό τον θυμάμαι τελευταία φορά που τον είδα στο party του moοdy.
Τέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο περίπου.
Γεμάτο ικανοποίηση.
Εκεί στην πόρτα του Χρώμα Χρώμα στην Καραγιώργη Σερβίας.
Να χαιρετά τον κόσμο και να γελάν ακόμα και τα μουστάκια του.
Τυχεροί ή του Παραδείσου (ή του Κάτω κόσμου), γιατί θα μάθουν κάτι από ωραίες μουσικές.
Σαν να βλέπω ήδη τους αγγέλους και όλες τις ανθρώπινες ψυχές να λικνίζονται υπό τους ήχους της Nina Simone και να σιγοτραγουδούν John Coltrane .
Coltrane ακουγόταν στην τελευταία του βόλτα.
Είχαν φροντίσει οι φίλοι του γι΄αυτό. Γιaτί για τον Κώστα Τριγάζη, άλλοτε παραγωγό του Star Fm, Ηχώ Fm, Jazz Fm, Capital και Εν Λευκώ όλα ήταν μουσική! Μια μουσική ζωή κι ένα μουσικό αντίο! Έτσι απλά. Ένα αυγουστιάτικο μεσημέρι στο Νεκροταφείο Κηφισιάς.

Αγαπητέ Κώστα, αν κι έλάχιστα σε γνώρισα, ελπίζω εκεί που βρίσκεσαι να υπάρχει ραδιόφωνο και να συνεχίζεις να κάνεις αυτό που τόσο καλά ήξερες με τις μουσικές σου!Να μαθαίνεις τον κόσμο!

Με εκτίμηση,
poupoulenghe.

Σαν τους περιπατητικούς φιλοσόφους...

2008-03-25T02:46:00.004+02:00

Έχω καιρό να γράψω...Το’ χω ρίξει στο περπάτημα και τη σκέψη...
Περπατώ και συναντώ.
Το δεμένο ποδήλατο έξω από το Συμβούλιο Επικρατείας. Τα ωραία θα έρθουν όταν θα βλέπουμε περισσότερα ποδήλατα δεμένα έξω από τα μαγαζιά, τις πολυκατοικίες, τα γραφεία.Και το απόλυτα ιδανικό όταν θα πάψει να υπάρχει η ανάγκη να τα δένουμε, σκέφτομαι...
Περπατώ πιο κάτω και συναντώ. Την μπάντα με τα βιολιά έξω από τον ΄΄Ορφέα΄΄ στη Στοά του Βιβλίου να παίζει κάποιο αργεντίνικο tango. Μilonga στην μέση της στοάς..
Περπατώ...
Και εισπνέω την ΄Ανοιξη.
Καρδιές σε όλη την Αθήνα.
Μια λατέρνα στην Αιόλου.
Σκουπίδια παντού.
Διακοπές ρεύματος.
Κι όμως οι αμυγδαλιές άναψαν τα μικρά τους ροζ λαμπάκια .
Η εποχή της τουλίπας...
Κι εμείς έχουμε πήξει στο σκουπίδι.
Τι κρίμα...
Κι οι κερασιές έχουν ανθίσει.
Αλλά ξεμείναμε από συναίσθημα.
Κι από φαντασία...
Αχ!
Τί να σου κάνουν τα λουλούδια.
Τί να σου κάνει κι η Άνοιξη...
Όλα από μέσα σου ξεκινάνε.
΄΄Από σένα η Άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή΄΄,
που λέει κι ο Ελύτης στο μικρό του το Ναυτίλο.

Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας, Άνοιξη...

2008-02-25T00:10:00.006+02:00

Σάββατο βράδυ.
Απόδραση στην αθηναική Αράχωβα.Βάζουμε την Ανατολή για ύπνο και συναντάμε δυο καλούς φίλους στο μπαλκόνι μας.Το χιόνι πέφτει πυκνό.
Κι εμείς γινόμαστε πάλι παιδιά.
Χιονόμπαλες,χαμόγελα και φωτογραφίες.
Τί καλός καιρός!!! Και είχαν μιλήσει για σφοδρή κακοκαιρία...
Σε λίγα λεπτά ο Λυκαβηττός ντύνεται νυφικά.
Το στρώνει και στα κεφάλια μας. Τα μυαλά μας έχουν ασπρίσει από ώρα.
Το τσιγάρο έιναι μια αφορμή για να ξεχνιόμαστε κάθε λίγο στο μπαλκόνι.
Σβήνω τα φώτα κι ετοιμάζομαι για τον πιο όμορφο ύπνο.
Στην μέση μιας ολόλευκης Αθήνας.
Κάτω στο δρόμο κάθε φορά που κάποια παρέα βγαίνει από το τραλαλά ξεκινά το παιχνίδι με το χιόνι.
Χαρήκαμε σαββατιάτικα...

Κυριακή. Καταλευκη.
Κρεβατοτεμπελιάσματα και χιονοκαταστάσεις.
Το χιόνι πέφτει ακόμα πυκνό.
Μια ροζ μυτούλα μέσα στα κατάλευκα κι ένας χιονάνθρωπος-κούνελος!
Έστρωσε ευτυχία.

Δευτεριάτικη κοπάνα.
Μια παρέα παιδιών ανταλάσσει χιονόμπαλες στην μέση της Ιπποκράτους.
Που και που εμφανίζεται κάποιο αυτοκίνητο και περιμένει υπομονετικά την ολοκλήρωση της χιονοεκτόξευσης.
Κανένα άγχος.
Τα μαγαζιά μισάνοιχτα.
Κατευθύνομαι προς το φούρνο με μικρά βηματάκια∙ σαν κινεζικά.
Ζεστό ψωμί και σοκολατένιες μπισκοτοπραλίνες. Μήπως ήρθε η στιγμή να κάνω κι εκείνη τη συγκριτική έρευνα πραλίνας που σκέφτομαι από καιρό?
Οι άνθρωποι κρατάνε μπαστούνια στα χέρια∙ όπως στα χωριά.
Χάνω για δευτερόλεπτα τον έλεγχο και τον ξαναβρίσκω.
Πιο κάτω το παιχνίδι συνεχίζεται. Αυτή τη φορά με ξιφασκία. Οι σταλαχτίτες σε ρόλο ξίφους. και τα χαμόγελα σε θέση οργής.
Τα café γεμάτα με ζέστη, καπνό και ευτυχία.

Τρίτη. Κοπάνα νούμερο δύο.
Δεύτερη μέρα τα σχολεία κλειστά. Πόση ώρα στέκομαι μπροστά στην τηλεόραση να παρακολουθώ σημαντικά και ασήμαντα για να μάθω αυτό το ένα που μόνο με νοιάζει από μικρό παιδί. Θ΄ανοίξουν τα σχολεία?

Τετάρτη με ηλιοθεραπεία.
The swimming season από Giardini Di Miro για πρωινό ξύπνημα.
Αναπολώ το Σάβατο βράδυ.
Στην μέση μιας αλκυονίδας.
Τί ωραία που περνούν οι εποχές.
Χάθηκαν οι μέρες...
Κυριακή, Δευτέρα, Χειμώνας.
Τρίτη Φθινόπωρο.
Τετάρτη Πέμπτη Άνοιξη.
Παρασκευή, Σάβατο, Κυριακή Καλοκαίρι.
Θα βάλω τα καλοκαιρινά μου και θα περιμένω να γεμίσουν παγωτά τα ψυγεία της γειτονιάς.
Μόνο κάντε γρήγορα, γιατί ξεκινάει καινούριος κύκλος...

Παρασκευή 25 Γενάρη στο Gagarin 205

2008-01-27T01:25:00.000+02:00

Μ΄αρέσουν τα τρένα.

Και τα αεροπλάνα που φέρνουν τους iLIKETRAiNS.

Ο τρόπος που αυτοί κάνουν

την μελαγχολία επική μουσική,

την απόγνωση θόρυβο,

μια αγχόνη φόντο,

τα πιάτα των drums να πέφτουν συνεχώς,

τις κιθάρες να παραληρούν,

το πάτωμα του Gagarin να βιώνει μικρές σεισμικές δονήσεις,

ονόματα πόλεων και ημερομηνίες να καρφώνονται στο μικρό σου μυαλό,

το γδούπο της καρδιάς σου να μεγαλώνει

την μεγάλη φωτιά στο Λονδίνο, τη δολοφονία του βρετανού πρωθυπουργού Σπένσερ Πέρσιβαλ, το Σιδηρούν Παραπέτασμα, σφαγές και λιμούς να στήνονται μπροστά σου, την αίσθηση πως γύρω σου βρίσκονται ένα σωρό δολοφονημένες ψυχές

και ευχαριστούν για την μνεία...

Το 2007 μου

2008-01-11T00:38:00.000+02:00

Βαρέθηκα πάλι να διαβάζω λίστες, λίγο πριν δύσει και το 2007. Έπεσα στην πονηρή κι αναπόφευκτη παγίδα της κοινοτυπίας. Έφτιαξα κι εγώ μερικές από αυτές. Όσο κι αν τις αγάπησα, όμως, στο High Fidelity, αποφάσισα να τις αποδομήσω λόγω εποχικής υπερδόσης. Παρακάτω, λοιπόν, παραθέτω το top70 ή κάτι τέτοιο του 2007 μου. Χύμα∙ όπως το έζησα∙ χωρίς αριθμάκια και σειρά προτεραιότητας. Όλα στο νούμερο 1...

Τί θα μου μείνει αξέχαστο από το 2007:

Η Πρωτοχρονιά στο Γουδί. Η αλλαγή γειτονιάς.. Το πρώτο φαγητό στο σπίτι στην Ασκληπιού (λίγα κεριά,καθόλου έπιπλα,μαξιλάρια στο πάτωμα και σουβλάκια Βεργίνα). Το απρόσμενο μεθύσι στις ¨Συχνότητες¨.Τα μαθήματα χορού. Τα τουρκικά.Το ξεφάντωμα μέχρι τελικής πτώσης στις Nouvelle Vague.Too drunk to fuck και τεράστια χαμόγελα.. To Little Miss Sunshine. Η εκδρομή στο Κερασοχώρι. Το παιχνίδι με το χιόνι. Τζάκι και dvd.Η πρώτη συγκέντρωση στο νέο σπίτι. Η παντομίμα. Τα γέλια.Η Little Annie στο μικρό μουσικό θέατρο. Το άλμπουμ του Many Fingers.Οι καινούριοι άνθρωποι που μπήκαν στη ζωή μου. Ο Cartoon Dandy, η Foxy, η Blackwidow. Οι Τετάρτες στο Μικρό Πολυτεχνείο. Η μπύρα στον ¨ Άνθρωπο¨. Τα χτυπήματα στην κοιλιά.Το ταξίδι στη Βαρκελώνη. Εγώ, ο Ν. μου και η κούνια στη La Rambla.Ο Gaudi. Ένα βράδυ στη ρώσικη disco. Το Kinky με καλή παρέα. To ταξίδι στη συμπρωτεύουσα. Τα γλυκοπωλεία εκεί. Μια μπουγάτσα με τυρί ένα πρωι στο Πανόραμα Το party του Μαίου. Το ¨Joy Division¨ στο Bios. ¨ Η τρίχα στη σούπα¨. Oι πρώτες ανοιξιάτικες μυρωδιές στο νέο μου μπαλκόνι. Η νοσταλγία για την παλιά γειτονιά. Το όνειρο.Το party για τον ένα χρόνο του Vinyl radio. Η συναυλία της Laurie Anderson στο Ηρώδειο. To Synch. Οι Beirut, ο Bonobo, οι Mum, ο Larry Gus, οι !!! Μια νυχτιά με καλοκαιρινά σχέδια στον Εξωστρεφή. Οι λίστες με τα απαραίτητα.Μια βραδιά στο ¨Φασόλι¨. Ο μικρός κόλπος κοντά στο Σούνιο. Ένα καλοκαιρινό μεσημέρι με μπιφτεκάκια και μπύρα στην Ψύρρα. Η αναμονή. Το φεστιβάλ κινηματογράφου.Μια βόλτα στην Ισλανδία με τους Sigur Ros. Το Hallam Foe.Μια κατάμεστη αίθουσα για τους Clash. Ο αθώος έρωτας στο Eagle vs Shark.Oι λουκουμάδες στην Ομόνοια μια μέρα πριν την Ανατολή. Η Ανατολή! Ξημέρωμα στο ¨Μητέρα¨. Το ξυλόφωνο.Η αλλαγή μου. Η βόλτα στον εθνικό κήπο. Τα πρώτα χαμόγελα. 2-3-4 αγαπημένα cd και άλλα πολλά: των Lcd Soundsystem, Feist, iLikeTrains,Burial.Η μάχη πάνω από το σουφλέ σοκολάτας στο Τραμ, λίγο πριν από την έναρξη της νέας χρονιάς. Η βροχή την Παραμονή.Μια τόσο δα αγκαλιά.

Τέλος, στον καθιερωμένο ετήσιο απολογισμό μου δακρύων και χαμόγελων, η φετινή χρονιά έσπασε το προσωπικό μου ρεκόρ. Μέτρησα πάνω από 2007 χαμόγελα και μόνο ένα σφηνάκι δάκρυα.

Και εις άλλα με υγεία!!!

Καλή Χρονιά!

Συνταγή για νόστιμα Χριστούγεννα

2007-12-22T15:40:00.000+02:00

Υλικά

Μισό κιλό ζεστό κρασί με μπαχαρικά (glühwein βερολινιστί)
Μια πρέζα ¨Nightmare before christmas¨
Μισό κιλό πορτοκάλια
Μισό κιλό κλημεντίνες
1-2 ml αρωματικό λαδάκι με μοσχοκάρυδο, βανίλια και πορτοκάλι
20-30 κουλουράκια με τζίντζερ, γααρίφαλο και κανέλα
2-3 αγαπημένα cd. ( για ιδέες βλ.αποτελέσματα ψηφοφορίας των 28 bloggers που ξεκίνησε με πρωτοβουλία του αγαπημένου μας blogger -ονόματα δε λέμε -htpp://gone4sure.wordpress.com). Παρακάτω χρησιμοποιούντα οι τελευταίες δουλειές των Katie Melua και Devendra Banhart, που δε συμπεριλαμβάνονται στα καλύτερα της χρονιάς, αλλά αποτελούν προσωπικό κόλλημα.
1 κιλό κρύο
1 τμ τζάκι
2 σακουλάκια ποπ κορν αντί για χιόνι
2-3 τμ κουβερτούλα αντί για κουβερτούρα
σελοτέιπ και χαρτί περιτυλίγματος όμοιο με αυτό που ¨φορούν¨ τα δωράκια σας κάτω από το δέντρο για να τα ξαναπακετάρετε, αφού κάνετε τη ¨βρώμικη¨ δουλειά

Προετοιμασία

Φουρνίστε από νωρίς τα κουλουράκια για να μυρίσει το σπίτι. Προσθέστε Katie Melua και γαρνίρετέ τα με Devendra ή ό,τι άλλες μουσικές προτιμάτε. Αφού τελειώσετε, αφήστε τα να ξεκουραστούν για περίπου 2 ώρες.

Εκτέλεση

Σερβίρετε ένα ποτήρι ζεστό κρασί και συνοδέψτε το με φρούτα εποχής (πορτοκάλια, κλημεντίνες και τα συναφή). Πασπαλίστε τον εαυτό σας με μια φλισάτη κουβερτούλα. Πάρτε αγκαλιά ό,τι υπάρχει διαθέσιμο-άντρα, γυναίκα, μωρό,φίλο,φίλη, κατοικίδιο, λούτρινο αρκουδάκι, μαξιλάρι...-, ανάψτε το τζάκι, βάλτε Tim Burton στο dvd κι ανακατέψτε τα με μυρωδια μοσχοκάρυδου.
Το κρύο το΄χουμε. Σε περίπτωση που δεν έχετε τζάκι μια χαρά δουλειά κάνει και το καλοριφέρ. Μόνο που δεν έχει φλόγα και δεν μπορεί να έρθει ο Αη-Βασίλης μέσα από αυτό. Εναλλακτικά περιμένετε τους καλικάτζαρους αντί για τον Αη-Βασίλη που και σκάνε μύτη από το παράθυρο και πιο μποέμ φάτσες είναι. Δε φέρνουν δώρα να μου πείτε. Και τί να λέει; Αγοράστε τα εσείς και πείτε ότι τα έφεραν οι καλικάτζαροι. Άλλωστε και με τον Αη-Βασίλη κάτι τέτοιο δε γίνεται;
Το βράδυ σκορπίστε γύρω σας ποπ κορν για να δημιουργήσετε μια χιονάτη ατμόσφαιρα, κλέψτε κρυφά τα μπισκότα από το βάζο, βολευτείτε κάτω από το δέντρο και ανοίξτε τα δώρα.
Αν το πρωί κατηγορηθείτε για τις βραδυνές αταξίες, ρίξτε τα στους καλικάτζαρους. Αν πάλι σας πιάσουν στα πράσα, κατεβάστε τα μάτια όσο πιο γλυκά μπορείτε και παραδεχτείτε τη δεύτερή σας φύση...αυτήν που ξυπνάει κάθε χρόνο παραμονή Χριστουγέννων...την καλικατζαρένια...
Καλά Χριστούγεννα,
μάκια,
poupoulenghe…

22 Νοεμβρίου 2007

2007-12-01T21:00:00.000+02:00

Βράδυ Πέμπτης. Έσβησα τα 28∙ δύο δεκαετίες κι οχτώ.
Κι η Ανατολή άφησε την κοιλίτσα μου και πήρε θέση στην αγκαλιά μου.
Με μάτια κλειστά∙ χαμένη στο ονειράκι της.
Το στόμα μου πιασμένο∙ από το χαμόγελο.
Ένα μικρό χεράκι κρατάει σφιχτά το δάχτυλό μου.
Και όλα αλλάζουν.
Τώρα πια ο κόσμος μου έχει μήκος 52 εκατοστά και ζυγίζει περίπου 4 κιλά.
Τα βράδια ακούει Mark Lanegan για να κοιμηθεί.
Eκτός από Άννα με λένε και μαμά.
Το ξημέρωμα τώρα πια δεν με βρίσκει στο «Αυτόφωρο» να τρώω εκείνο το υπέροχο λεμονάτο, αλλά στο σαλόνι το σπιτιού να χαζεύω από το παράθυρο το Λυκαβηττό και να χορεύω με την μικρή μου μαγική Ανατολή.
Έχω γενέθλια σήμερα. Σβήνω τα 28∙ δύο δεκαετίες κι οχτώ.
Λίγο αργότερα Cantina Social.
Χορέυω στους ρυθμούς του Frankie Valli και των 4 εποχών και στάζω ευτυχία!!!
Όλα είναι ευτυχία.
Η ρώσικη μπύρα. Η κρύα νύχτα. Η βόλτα με την μηχανή. Τα φετινά γενέθλια.
Η ζωή. Η Aνατολή!
Γυρνάω σπίτι κι η Ανατολή ακόμα ξύπνια.
Φέτος άναψαν νωρίτερα τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια. Κι όλα μεσα μου!
Ξημερώνει!Σκύβω στο αυτάκι της και σιγοτραγουδάω σε νανουριστική version το beggin’ που μου έχει κολλήσει από νωρίς.
Με ολάνοιχτα μάτια με κοιτά.
Βλέμμα που μ’αφήνει άφωνη!....(και άυπνη).
p.

Εδώ θα μείνω

2007-10-24T00:44:00.000+03:00

Μεγάλωσα στην Αθήνα. Όχι, όμως, στα Εξάρχεια, αλλά στο Μεταξουργείο. Οι παιδικές μου βόλτες ήταν στο Γκάζι και στα περίχωρα. Βοτανικός, Κεραμεικός, Σπύρου Πάτση και Ρουφ οι καθημερινές διαδρομές για τα αγγλικά, το κολυμβητήριο, το χορό. Δεν ερωτεύτηκα, όμως, αυτή την πλευρά της Αθήνας, αλλά την αντίπερα όχθη της∙ τα Εξάρχεια.

Εκεί βρέθηκα πιο μεγάλη. Όταν άρχισα να συνειδητοποιώ τί συμβαίνει γύρω μου και πού πατάν τα πόδια μου. Στα Εξάρχεια πρώτη φορά με πήγαν κάτι φίλες. Συγκεκριμένα ξεκινήσαμε την τσάρκα μας από το βόρειο τμήμα των Εξαρχείων. Ήπιαμε ρακόμελα στους πρόποδες του Στρέφη, στο 55, που σήμερα δεν υπάρχει. Το κλείσανε οι τύποι από πάνω.Τους ενοχλούσε, λέει, η μουσική. Ζήλευαν τα χαμόγελα. Κακοί άνθρωποι. Μονόχνωτοι. Αταίριαστοι με τα Εξάρχεια. Όπως και να΄χει, απο΄κει ξεκινήσαμε. Μετά λίγο Underground, ύστερα Mo Better και τέλος Κάβουρα για το πρωινό καθιερωμένο σουβλάκι. Πόσα λίγα ξέραμε...
Ύστερα από κάποια χρόνια μετακόμισα στα Εξάρχεια, σ΄ένα πανέμορφο πεζόδρομο, την Μεθώνης, εκεί κοντά στο βόρειο τμήμα των Εξαρχείων, που άλλοτε πίναμε τα ρακόμελα και τις ψημένες ρακές∙ πολύ πριν τ΄ανακαλύψουν ο Αμόργιαλος, οι Μικρές Κυκλάδες και τα trendy μπαράκια στου Ψυρρή. Σήμερα μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα Εξάρχεια είναι μια από τις ομορφότερες συνοικίες του κόσμου.
Τα Εξάρχεια τα λατρεύω για χίλιους λόγους. Είναι που εδώ ο κόσμος διασκεδάζει αληθινά. Είναι τα πανέμορφα νεοκλασικά. Είναι τα συνθήματα και τα γκράφιτι στους τοίχους που σε ξυπνούν. Είναι ότι μυρίζει Πολυτεχνείο. Είναι το νερό τους. Είναι το ότι εκεί που ακούς τα πουλιά και χαζεύεις τις χαρουπιές, σκάνε τα παιδιά, πέφτουν οι μολότοφ και γίνεται χαμός. Είναι που ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις, εδώ τα πρωινά τριγυρνά κάποιος με ακορντεόν και τραγουδά ΄΄Σ΄αγαπώ, γιατί είσαι ωραία΄΄. Είναι που 3.00 η ώρα τα ξημερώματα και καθημερινή, όταν βγαίνεις από τις Συχνότητες, δεν το’χεις με τίποτα στον κόσμο ότι θα δεις την Μπενάκη να καίγεται. Είναι που αν θες να ενισχύσεις το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο, εδώ μπορείς απλά πίνοντας ζαπατιστικό καφέ αράμπικα από το Σπόρο. Είναι που κάθε Δευτέρα ο Serhat* παραδίδει τζάμπα μαθήματα τουρκικών στη Γέφυρα. Είναι που η πλατεία έχει πάντα ήλιο, λες κι έχει κάνει συμφωνία με το θεό. Είναι που οι Zounds στο An Club χαμογελούσαν με υπονοούμενο δηλώνοντας ότι είναι πολύ χαρούμενοι που τραγουδούν κοντά στην Anarchy Square. Είναι που εκεί σ΄ένα ψιλικατζίδικο κοντά στην πλατεία μπορεί και να γνωρίσεις την Κυρά Ελευθερία, την νταντά της Αννίτα Πάνια. Είναι που εδώ οι άνθρωποι ακόμα χαιρετάνε. Είναι κι η Τέτη η αναρχικιά.Είναι που τα μαγαζιά έχουν τα δικά τους ωράρια.
Είναι που χειμώνα στην πλατεία τα σκυλιά αράζουν στους καναπέδες του Floca και του Wunderbar και κανείς δεν τα διώχνει. Είναι που η Θεμισtοκλέους από την πλατεία και πάνω είναι από τους πιο όμορφους πεζόδρομους της Ευρώπης. Είναι που πάντα παίζει το ενδεχόμενο φασαρίας. Είναι και το Vox, που δε σ΄αφήνει να ξεχάσεις τις ταινίες του Κένζο Μιζογκούτσι – αν καταφέρεις βέβαια να πάρεις το βλέμμα σου από τον ουρανό. Είναι και η Ριβιέρα. Είναι η Ίντριγκα, το Άμα Λάχει, οι Συχνότητες, η Όστρια, η Αίτνα, το Πωλείται, το Ρεσιτάλ, το Σέλας, το Δίλημμα*. Είναι που τρως μαγειρευτό φαγητό στον Μπάρμπα-Γιάννη, το Coukou Food, το Barbara’s food company, το φασόλι, το Ριφιφί. Είναι κι ο Ρακουμέλ με τις κρητικές λιχουδιές. Είναι το μαγαζάκι του Στρέφη που τυλίγει τη φέτα στο παλιό καλό χαρτί του μπακάλι. Είναι που αν κοιτάξεις από κάποιο παράθυρο στην Τοσίτσα, μπορεί και να δεις κόσμο να χορεύει αργεντίνικο tango. Είναι και η Διδότου με το vinyl, το spindle, το music mashine και τ΄ άλλα δισκάδικα, που θυμίζει τη Berwick του Λονδίνου.
Είναι κι ο καβουρμάς στην Αυλή. Είναι που ακούς πολλές γλώσσες. Είναι που κυκλοφορούν πολλά ποδήλατα. Είναι τα μπριζολάκια κι ο κορμός στα ¾ που δε σ΄αφήνουν να φύγεις. Είναι που ζαλίσεσαι από την κάναβη στην pizza και το υπέροχο mystic καναβοσοκολατάκι. Είναι που πέφτουν οι άμυνες. Είναι που τα κεράκια, έξω στα μαγαζιά, παραμένουν αναμένα και το χειμώνα. Είναι που βλέπεις Λυκαβηττό. Είναι που νιώθεις ερωτευμένος. Είναι που το ένα ποτό φέρνει το άλλο και ξεχνιέσαι μέσα σε κάποια συζήτηση. Είναι που δε βιάζεσαι να φύγεις. Είναι που trendy φρικιά, πανκιά, χούλιγκανς και χεβμεταλάδες γίνονται ένα. Είναι λες κι όλη η ανοιχτοσύνη του κόσμου εγκαταστάθηκε εδώ. Είναι που γελάω. Είναι που έχω ξεχαστεί. Είναι που θέλω να μείνω για πάντα εδώ!

*Ο Serhat έδωσε εξετάσεις και πέρασε Θεσσαλονίκη. Σίγουρα, όμως, τα μαθήματα τουρκικών στη Γέφυρα και στο Nosotros συνεχίζονται και φέτος από άλλα παιδιά.
*Το Δίλημμα έκλεισε λίγο πριν το Καλοκαίρι για άγνωστους λόγους. Κρίμα γιατί τα Εξάρχεια και η Μεθώνης έχασαν έναν μικρό παράσεισο...

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν ένα χρόνο περίπου. Το ανεβάζω μετά από παράκληση του φίλου μου cartoon dandy, που από την αρχή είδε σε αυτό ένα μικρό οδηγό Εξαρχείων και μου το ζητούσε επίμονα για πολύ καιρό. Υπόσχομαι ότι κάποια στιγμή θα λάβεις και τη full version του. Αρκεί να βρω κι εγώ την όρεξη να το δακτυλογραφήσω...

22.20μμ Γυρνώντας από τη δουλειά

2007-10-18T00:49:00.000+03:00

Ένα πορτοκαλί φεγγάρι – σχεδόν κοραλλί- σε σχήμα αιώρας τρέχει μαζί μου.
Ακούω Colleen και ταξιδεύω...
2-3 αλλοδαποί φορτώνουν κάπου στην Κάνιγγος ένα παλιό φορτηγό.
Λαθραία;
Ένα ζευγάρι φιλιέται με πάθος έξω από το ¨ Έλλη¨.Και το ¨sicko¨ ξεκινά...
Πορτοκαλί φανάρια.
Το ¨Υποβρύχιο¨ με κλειστά παράθυρα.
Στους ¨Κοκκους¨ δυο φιλαράκια κάθονται ακόμα έξω.
Έξω από το ¨After Dark¨ ένας μικρός χαμός.
Μια θέση να παρκάρω πουθενά;
Η εθνική μας κέρδισε. Πολύ θέμα για το τίποτα.
Είναι που κέρδισε την Τουρκία. Φτου μας!
Βγάζω τα παπούτσια. Με κούρασαν.
Παγκόσμια ημέρα κατά της φτώχειας σήμερα.
Γιατί δεν έχουν όλοι παπούτσια να βγάλουν;
p.

Εναλλακτική ματιά στους ¨άσχημους¨ δρόμους της Αθήνας

2007-10-08T21:32:00.000+03:00

Στην πόλη που αγαπώ

Λατρεύω:

1.Την Καβάλας, όταν ιδρωμένη και κουρασμένη βγαίνω από την κίνηση της εθνικής και τη συναντώ άδεια.Πατάω γκάζι και χαζεύω την Ακρόπολη να μου κλείνει το μάτι. (Αυτή η Ακρόπολη τελικά φαίνεται από παντού. Πείτε το ηλίθιο τουριστικό ενθουσιασμό, αλλά ξυπνάει το ¨γιαπωνέζο¨ μέσα μου).

2.την Μάρνη Καλοκαίρι, γιατί δεν αφήνει ίχνος ηλιακής ακτίνας να διαπεράσει το κτίριο του ΟΣΕ δίνοντάς σου την αίσθηση ότι κάποιος έχει στήσει μια τεράστια ομπρέλα πάνω από την ¨αθηναΐκή παραλία¨... ή πως ένα τεράστιο πλατάνι έχει έρθει κι έχει κάτσει πάνω από το κεφάλι σου μέσα στο κέντρο της Αθήνας.
3.την Ευριπίδου που μυρίζει Ανατολή∙ μπαχάρια και χρώμα ανάμεικτα σε μία πραγματικότητα διαφορετική. Σ΄έναν κόσμο που έχουμε δίπλα μας και ή τον φοβόμαστε ή τον αγνοούμε∙ εκείνον των μεταναστών
4.την μεθεόρτια Πανεπιστημίου, βράδυ, όταν σβήνει όλη η ψεύτικη λάμψη της και ξαναγίνεται αληθινή
5.την Πειραιώς ξημέρωμα Κυριακής, γιατί καταλήγει σε μία από τις μικρές απολαύσεις της ζωής. Στα stands με τις κυριακάτικες εφημερίδες και την πολυ-πολιτισμική πλατεία της Ομόνοιας...

Αυτά τα λίγα σε μια προσπάθεια να εντοπίσω τους βρώμικους, πολύβουους και αποπνικτικούς δρόμους της Αθήνας και να πείσω τον εαυτό μου ότι συμφωνώ με τους φίλους μου που μιλούν για αποκέντρωση και επιστροφή στη φύση. Συγγνώμη, αλλά δεν τα καταφέρνω. Απ΄όλες τις μεριές της η Αθήνα με τραβάει κοντά της...Εγώ εδώ θα φυτέψω τις ντομάτες μου. Και τα μωρά μου εδώ θα τα δείτε να κάνουν ποδήλατο...Σ΄αυτή την ¨άχαρη¨ πόλη...

New Fiction

2007-09-28T02:49:00.000+03:00

Πάει καιρός τώρα που είδα το Death Proof.
Ταραντινικό μέχρι τέλους.

Μέρος Α’. Τέξας.
Γυναικείες συζητήσεις που με θρασύτατη τσαχπινιά φέρνουν σε εκείνες των cosmo girls.
Ένα τραγούδι με μια πεταλούδα που έχει και συνέχεια...

Ένα lap dancing με sexy σαγιονάρα.
Ένας ωραίος τρόπος να σε σκοτώνουν.
Ανθρώπινα μέλη που εκτοξεύονται.
Μουσική υπόκρουση must have.
Κι ένα Β’ μέρος... Τενεσί.
Μια δεύτερη παρέα κοριτσιών.
Δίψα για δράση. Επικίνδυνα κασκαντερικά κόλπα.
Σκηνές αδρεναλινογόνες.
Ωραία αμαξάκια∙
που όλο-όλο τρέχουν και πού θα σταματήσουν ;
Μια γλυκιά εκδίκηση.
Ένα υπέροχο τέλος!
Και σενάριο... Και αισθητική... Και χαβαλές.
Αλεξιθάνατος Ταραντίνο.
Μ’ έκανε για λίγο να θέλω να πατήσω πάνω στις καλοκαιρινές καρέκλες του Vox σαν μικρό παιδάκι που δεν μπορεί να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του, αλλά παλεύει να σηκώσει το κεφάλι λίγο πιο ψηλά για να δει καλύτερα... Από φόβο μήπως έρθει πιο γρήγορα το τέλος και το χάσει.
Αν και έλειπε η μοναδική του μούσα Ούμα Θέρμαν, η ομάδα των 8 super γυναικών που επέλεξε ο Ταραντίνο και ο μοναδικός Κερτ Ράσελ φαίνεται πώς ήξεραν πολύ καλά τη συνταγή για να ¨ ρίξουν¨ το ταραντινικό κοινό για ακόμα μία φορά.
Η απάντηση σε όσους αναρωτιούνταν μετά το Kill Bill τί ... ;

Καλώς ήρθες Φθινοπωράκι

2007-09-13T00:49:00.000+03:00

Δρόσισε. Πάτησα στις μύτες των ποδιών μου και κατέβασα το σάλι μου. Γυρίσαμε όλοι. Σχεδόν. Οι ασπρισμένες αυλές των νησιών έμειναν πάλι μόνες τους. Σεπτέμβρης.Τέλος κι οι εκπτώσεις στα μαγαζιά. Εκπτώσεις στα θέλω μας τώρα. Εκπτώσεις στην ανάσα μας.
Αφήσαμε την μαρίδα κι επιστρέψαμε στα μπριζολάκια του Τέλη. Οι σταγόνες των κλιματιστικών άρχισαν πάλι να βρέχουν στο κέντρο της Αθήνας. Απ΄τα μπαλκόνια μας αρχίσαμε ξανά ν΄ακούμε την τηλεόραση του γείτονα. Σε λίγο, όμως, θα κλείσουν τα παράθυρα. Λίγο πιο έξω από την Αθήνα έπεσε σήμερα κι η πρώτη βροχούλα και μοσχομύρισε το χώμα...
Στο cd player μου έχει ξεμείνει εδώ και μέρες το τελευταίο δισκάκι του Μatt Ward∙ Post War. ¨Τραγούδια από τα βάθη του χρόνου¨που είχε γράψει κι ο M.Hulot. Άκουσέ το. Αυτό τον καιρό ετοιμάζω κι ένα cd με νανουρίσματα. Όταν ακούω, όμως, ωραίες μουσικές, δεν με παίρνει ο ύπνος. Αλήθεια μπορεί κάποιος ν΄αποκοιμηθεί με Tindersticks ας πούμε; ή Beth Gibbons;
Τελοσπάντων! Διακοπές δεν πήγα φέτος κι αναρωτιέμαι ποιες αναμνήσεις θα΄χω για μαξιλάρι μου το Χειμώνα. Μικρή εσωτερική ανασκόπηση και ανάρτηση του top 10 των αγαπημένων μου καλοκαιρινών στιγμών στον πίνακα ανακοινώσεων της ψυχής μου∙ καβάτζα για το χειμώνα 2007-2008.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
1. Οι μπύρες ¨Βεργίνα¨ που άφριζαν και ξεχείλιζαν στο ¨Καφενείο¨ στη Σαμοθράκη προδίδοντας το μέλλον.
2. Τo ¨Περιβόλι τ΄ουρανού¨.
3. Ο ήχος της βροχής όταν άγγιζε τα νερά του ¨Φονιά¨.
4. Τα χαμένα κλειδιά, λεφτά, μυαλά στην άμμο του Σίμου.
5.Τα υπεραστικά τηλέφωνα από τη Σκάλα της Κεφαλλονιάς προς τα Εξάρχεια και τούμπαλιν.
6. Ο ¨Ποταμός¨ στη Γαύδο και οι χούφτες μου γεμάτες κοχύλια στο ¨Λαυρακά¨.
7. Τα kataκόκκινα ρακόμηλα στον Αμόργιαλο.
8. Το black out στο ¨Αρχιπέλαγος¨στην Αστυπάλαια. Εσύ, εγώ, τ΄αστέρια και τα γλυκά. Μαγεία...
9. H βραδινός περίπολος των φαντάρων στην Τήλο την ώρα που εγώ κι ο πυρετός μου βυθιζόμασταν στους ήχους των Cocorosie σε μια αιώρα δίπλα στο κύμα...
10. Τα χαμόγελα χωρίς λόγο κάτω από κάποιο φοίνικα το τελευταίο βράδυ στην Ανάφη. Οι φωτογραφίες, το ξημέρωμα, η μυρωδιά του ελληνικού καφέ στο μικρό μπαλκόνι. Η απλή ευτυχία...
Χωρίς διακοπές,όμως, αυτό το Καλοκαίρι θα μείνω να αναρωτιέμαι. Πώς θα στρίμωχνα όλα τα τελευταία βιβλία μου στο ριγέ ταξιδιάρικο σάκο μου...Πώς ακούγεται ο Beirut σε κάποιο νησί...Πώς δείχνουν τα καινούρια μου σανδάλια πάνω στην άμμο...
Τυλιγω το σάλι στους ώμους μου. Μ΄αρέσει το Φθινόπωρο. Σκύβω στο μπαλκόνι μου και μαζεύω τα ξερά φύλλα από τη συκιά και το κλήμα μου. Όπου να΄ναι ξεκινούν κι οι Nύχτες Πρεμιέρας. Η έκθεση βιβλίου στη Διονυσίου Αεροπαγίτου. Η πρώτη Biennale στην Αθήνα ξεκίνησε ήδη. Θα έρθει και το κρύο. Οι αγκαλιές κάτω από ζεστά σκεπάσματα. Η γλυκιά ρουτίνα. Οι γεμάτες μελαγχολία και αχνιστό καφέ Κυριακές.
Κρατάω μια στιγμή από το φετινό μου Καλοκαίρι. Εκείνη της προηγούμενης Κυριακής στον μικρό κόλπο που κολυμπάω. Ξαπλωμένη στην παραλία διαβάζω τον ¨Ξανθό Ιππότη¨ του Σαμαράκη για ακόμα μία φορά. Δίπλα μου τρία μικρά κοριτσάκια γοργονίζουν. Βουτούν στο νερό. Κρύβονται πίσω από τα βράχια. Δένουν αδέξια το παρεό της μαμάς γύρω από τα ηλιοκαμένα τους κορμάκια και γελάνε. Γελάνε τόσο δυνατά που σκάω κι εγώ γελάκι ευτυχίας κάθε φορά που τα σκέφτομαι...
Με αυτό το παιδικό χαμόγελο θα ξεχειμωνιάσω!!!

Και τα μυαλά στα κάρβουνα

2007-09-03T01:21:00.000+03:00

Ύστερα από δέκα μέρες φωτιάς ο αέρας δεν φτάνει για την ανάσα μου.
Άνοιξαν και οι κάλπες του μυαλού μου και ψήφισα οργή.
Φύσηξε κι ένα νησιώτικο αεράκι –από κείνα που φυσούν και αφήνεσαι-
κι έκλεισα αμέσως την τηλεόραση.
Αέρας=Φωτιά;
Άλλαξαν οι έννοιες στο μυαλό μου.
Μας στοίχειωσαν τα στοιχεία της φύσης.
Σιωπή...
Έπεσε φωτιά και μας έκαψε!
Μα ο θρήνος μου δε θα μακρύνει άλλο.*
Την ώρα που όλοι κυλάμε στον ύπνο...*
Όχι, ο θρήνος μου δε θα μακρύνει άλλο!*

* Μετάφραση των στίχων ¨But I won’t be weeping long¨, ¨While we rock ourselves to sleep¨, ¨No, I won’t be weeping long¨ από το ¨The weeping song¨ του Nick Cave.

(Έχω) Δικαίωμα να δραπετεύσω

2007-08-23T01:41:00.000+03:00

Γράμμα προς τα τρομακτικά μπλε –και ενίοτε πράσινα- στρουμφάκια

Αγαπητοί κύριοι μπάτσοι ( όσο αγαπητοί και κύριοι μπορεί να είστε),
Ονομάζομαι poupoulenghe και σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας ζητήσω να μου αδειάσετε τη γωνιά. Τον τελευταίο καιρό εμφανίζεστε συνέχεια μπροστά μου και μου χαλάτε την καλοκαιρινή παραδεισένια μου ζωούλα.
Είστε παντού∙ δυο βήματα από το σπίτι μου, στις πιο όμορφες και απομακρυσμένες παραλίες, μέχρι στον ύπνο μου έρχεστε… Πήγα σε μάγισσες και μου έδωσαν ειδικά ματζούνια για να σας απομακρύνω από το οπτικό μου πεδίο, αλλά είστε ματζούνια proof. Αυτές οι στολές-πανοπλίες έχουν γίνει ένα με το σώμα σας και δε σας διαπερνά τίποτα... Αλήθεια, όταν σας αγκαλιάζουν, αισθάνεσθε κάτι; Όταν σας χαϊδεύουν;
Κι εσείς που κυνηγάτε τους απανταχού ελεύθερους κατασκηνωτές έχετε ξαπλώσει ποτέ γυμνοί στην άμμο; Έχετε κοιμηθεί χωρίς σκέπασμα κάτω από έναν καλοκαιρινό ουρανό γεμάτο αστέρια; Έχετε μυρίσει τη θάλασσα, όταν ξημερώνει;
Μια μικρή συμβουλή σας δίνω. Αφήστε για λίγο τους τέσσερις τοίχους των ενοικιαζόμενων δωματίων σας, βρείτε μια αγαπημένη παραλία και απαλλαγείτε από τα απαισιότατα ¨παπουτσάκια¨ σας για λίγες μέρες. Όταν οι πατούσες σας αρχίζουν να ξεφλουδίζουν και το σώμα σας πάρει μια χρυσοκόκκινη απόχρωση, όταν μικρά καφέ λεκεδάκια ξεπροβάλλουν στην μύτη και τα μάγουλά σας, όταν αρχίσετε να πιπιλάτε τα μαλλιά σας για να γευτείτε τη θάλασσα, μην τρομάξετε. Σας καλωσορίζουμε στον κόσμο των ευτυχισμένων ανθρώπων.Ναι, ναι, αυτών που κυνηγάγατε στην Ανάφη, την Ελαφόνησο και τον Καϊάφα με το πρόσχημα ότι κάνουν κακό στη φύση –επειδή μάλλον τη ζούσαν κι εσείς ζηλεύατε- ή αναμασώντας τα λόγια εκείνων που μιλούν για εκπολιτισμό των περιοχών αυτών. Ναι, ναι, εκείνον που συνοδεύεται από τεράστια ξενοδοχειακά συγκροτήματα.
Αν δεν αισθανθείτε τίποτε από τα παραπάνω, το crash test απέτυχε.Ξαναγυρίστε στο παλιό μοντέλο ζωής σας και συνεχίστε ακάθεκτοι να μιζεριάζετε.Απλώς κάντε λίγο πιο πέρα, γιατί με ενοχλείτε. Όσο για την κακή ενέργεια που αφήνετε πίσω σας, δίπλα σας, γύρω σας, κάποιο μυστικό βότανο θα βρούμε. Θα μπούμε κρυφά στα σπίτια σας, θα έρθουμε να το βάλουμε στον καφέ σας και θα την εξολοθρεύσουμε!
Κι εσείς που τριγυρνάτε στη γειτονιά μου και μου χαλάτε τη βόλτα μου προς την πλατεία κι ένα όμορφο βράδυ στη Ριβιέρα με καλοκαιρινό Jarmusch , μπορείτε να πάτε στα σπίτια σας. Κι αν κάποιο τρομακτικό έγκλημα λάβει χώρα στην περιοχή, θα φωνάξουμε τον κύριο Ντυπέν, τον ικανότατο ντετέκτιβ των μυθιστορημάτων του Poe για να το εξιχνιάσει.Καθίστε εσείς στην αναπαυτική σας πολυθρόνα, πάρτε το βλέμμα του χάνου-ναι, ναι, εκείνο που ξέρετε τόσο καλά να παίρνετε, όταν σας την ¨πέφτουν¨-και κάντε κάτι δημιουργικό. Δείτε τηλεόραση, ας πούμε...
Α! Και μην ξεχάσω! Σε λίγες μέρες έχει πανσέληνο κι εγώ θα βρίσκομαι κοντά στο Σούνιο, σε κάποια παραλία.Θα έχω στήσει μια μικρή σκηνή με μια μικρή αιώρα δίπλα της κι ένα τηλεσκόπιο πιο δίπλα. Μην τολμήσετε να μου κλέψετε τη στιγμούλα μου, γιατί θα μεταμορφωθώ σε νυχτερίδα και θα σας καταδιώκω κάθε βράδυ με φεγγάρι. Αν είστε καλά παιδιά και μάθατε κάτι από αυτό το γράμμα, κοπιάστε.
Κερνάω τζούρες φεγγαριού και ευτυχίας!!!

Υ.Γ. Μόνο μην κάνετε πάλι καμιά φασαρία...
p.

sos

2007-08-19T01:19:00.000+03:00

Κοιτάω φωτογραφίες από τα καμμένα του Καλοκαιριού.

Εδώ και μία ώρα...

Έκκληση σε κάθε πεφταστέρι, μικρό θεό ή μαγικό τζίνι:

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΩΣΤΕ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΜΑΣ,

γιατί έχω αρχίσει και φοβάμαι...

Καρτ Ποστάλ από Ασκληπιού

2007-08-16T19:29:00.000+03:00

Καλοκαίρι στο κέντρο της Αθήνας. Φέτος ξέμεινα εδώ. Οι μπανανιές στο μπαλκόνι μου, όμως, άπλωσαν μεγάλα τα φύλλα τους και με έβαλαν τροπικά από κάτω τους. Ώρες πολλές ξαπλωμένη στην αιώρα με βιβλία που αρχίζουν και τελειώνουν σε μια μέρα. Στο ραδιόφωνο ωραίες μουσικές από ηχολήπτες αφημένους στη θέση γνωστών παραγωγών ή εμπνευσμένα playlists των τελευταίων από την καλοκαιρινή αύρα. Δρόμοι άδειοι. Αθήνα όπως άγονη γραμμή.
Το σώμα μου μυρίζει καλοκαίρι και χωρίς το αγαπημένο μου αντηλιακό καρύδα. Πηγαίνω για μπάνιο σε ένα μικρό κόλπο μυστικό, λίγο πιο έξω από την Αθήνα. Το βράδυ γυρνάω αργά και ξαπλώνω με την αλμύρα. Ακούω ένα από τα πολλά cd που αγόρασα το χειμώνα και δεν πρόλαβα ν΄ακούσω στον αγώνα μου να ζήσω. Χαζεύω το Λυκαβηττό που ανάβει τα φώτα του. Σαν τη μικρή Χώρα κάποιου νησιού.
Οι συναυλίες δόθηκαν. Το Σεπτέμβρη πάλι. Οι free press εφημερίδες πήγαν διακοπές. Τις υπόλοιπες τις διέκοψα λόγω Καλοκαιριού. Ξεφυλλίζω φύλλα του χειμώνα που έχουν ξεμείνει σε σακούλες από καιρό προορισμένες για ανακύκλωση. Το τηλέφωνο χτυπάει ελάχιστα. Ένα τζιτζίκι έχει κολλήσει στην τέντα μου και δε λέει να φύγει.
Ξυπόλυτη.Φτιάχνω ντάκους με νόστιμο σαμιώτικο λάδι που μου έστειλε η αδερφή μου. Περιμένω να μου στείλει και μαστίχα από τη Χίο για δροσιστικά “υποβρύχια” στο πράσινο μπαλκόνι μου. Κατά τα μεσάνυχτα ξεκινάει και το αυτόματο πότισμα και φέρνει ένα ποταμάκι στ΄αυτιά μου. Φίλοι πάνε και έρχονται με ιστορίες από τα νησιά που δεν μπόρεσα να πάω.
Στην απέναντι πολυκατοικία κάποιος παίζει πιάνο όταν νυχτώνει. Χαμηλώνω τα δικά μου για να τoν ακούω. Όσοι έχουμε μείνει σε αυτή την άγονη γραμμή ξαπλώνουμε με τα εσώρουχά μας στα μπαλκόνια μας και κάνουμε ησυχία Γιατί μόνο τώρα μπορούμε και ακούμε τη φωνή της πόλης μας.
Τα λουλούδια μου χαίρονται, γιατί φέτος δεν θα τα αφήσω καθόλου μόνα τους. Πίνω αληθινή λεμονάδα και τ΄απογεύματα μασουλάω σταφύλια και καρπούζι με φέτα Ετοιμάζω κάρτες για όλους. Χαζεύω τον ιβίσκο μου μου που ανθίζει, όπως εκείνος που είχα δει σην Αμοργό∙ λίγο μετα από τις μαριονέτες∙ στο μικρό δημοτικό στα Κατάπολα.Όταν μου λείπει η θάλασσα φέρνω κοντά στ΄αυτί μου εκείνο το τεράστιο κοχύλι από την Αστυπάλαια.
Βρίσκω χρόνο να ταξινομήσω τα δισκάκια μου...τα συρτάρια μου... τις σκέψεις μου...Τα περισσότερα αγαπημένα μου μικρά μαγαζακια πήγαν διακοπές κι έτσι κόπασε και η καταναλωτική μου μανία. Ένα ζευγάρι σανδάλια από το Μοναστηράκι θέλω ν΄αγοράσω μόνο. Τα κορδόνια των παλιών μου κόπηκαν. Ευκαιρία ίσως να ανέβω και λίγο πιο ψηλά, για μια βόλτα στα αναφιώτικα της Πλάκας.
Λίγες μέρες πριν το μεγάλο φεγγάρι του Αυγούστου.Βρήκα χρόνο επιτέλους να μπω κι εγώ στην blogόσφαιρα. Καλώς σας βρήκα! Άρχισαν ν΄ανθίζουν και τα νυχτολούλουδα. Έφυγαν και οι κατσαρίδες. Εκείνες οι κόκκινες οι τεράστιες που μας ταλαιπώρησαν στην αρχή του Καλοκαιριού. Ήρθαν τα σαμιαμίδια που μ΄αρέσουν πολύ. Αυτό το Καλοκαίρι δεν θα πάω πουθενά. Θα ταξιδέψω μέσα μου. Εκεί που είναι και η Ανατολή μου!

Στα νησιά

2007-08-16T01:21:00.000+03:00

"Στα νησιά
που δεν
μπόρεσα να πάω
πέταξε και πήγε
ο Άγιος-πεταλούδα..."

Μίλτος Σαχτούρης